Woest

Ik had het bekroonde en gelauwerde Het lied van ooievaar en dromedaris al een kleine twee jaar in de kast staan - de roman van Anjet Daanje dateert van voorjaar 2022 - en ik besloot pas nu het te lezen. NRC Handelsblad publiceerde de vijftig beste Nederlandstalige boeken van deze eeuw, en zowel de recensenten als de lezers plaatsen dit boek op nummer 1. Ik ga het hier niet samenvatten want dat is eigenlijk onmogelijk, maar ik heb het boek met lange tanden uitgelezen. Veellezende vrienden kwamen er niet doorheen, anderen vonden het prachtig. Wat me het meest stoorde was dat Het lied van ooievaar en dromedaris de suggestie wekt dat je Wuthering Heights van Charlotte Brönte tot in detail moet kennen om tot de kern van dit boek door te kunnen dringen. Verder ontging me de bedoeling van deze roman; ik zat mezelf voortdurend af te vragen of ik wel snapte wat ik las. Ja, ik zag heus wel het verband tussen de elf verhalen, maar dikwijls vond ik alles willekeurig, of beter: te bedacht. Het woord dood (vaak met hoofdletter) is geloof ik het meestgebruikte woord in dit boek; het is allemaal zo grauw en triest in al die verhalen. Een deprimerend boek.

Klok

Een klein jaar geleden las ik voor het eerst een thriller van Steve Cavanagh (zie hier de weblog) en nu de volgende. Het pleidooi is wederom een uiterst spannend boek dat je moeilijk weglegt, en waarin meerdere ogenschijnlijk bevriende entiteiten (de FBI, het advocatenkantoor van de vrouw van de hoofdpersoon, rechters etc.) uiteindelijk niet altijd echt vriendelijk zijn. Enfin, Cavanagh biedt je een achtbaan aan ontwikkelingen, en toen ik dit boek ruim een maand geleden las en het hier in Portugal nog steeds regende en guur was, bleek dit een uitstekende houvast om het weekend bij de houtkachel door te brengen. Zoals ik al zei: af en toe een thriller is heerlijk.