In het najaar van 2006 maakte ik voor het eerst een groepsreis, naar Rajasthan in India. We bezochten prachtige plaatsen, maar het was wel meteen de laatste groepsreis die ik maakte. Je bent met handen en voeten gebonden aan de groepsleden en bij deze reis met name aan de reisleider, en deze mevrouw was bepaald geen onverdeeld genoegen. Enfin, terloops werd tijdens een zalig kerstdiner met vrienden Het Surinamedagboek van Merijn de Boer aanbevolen en ik was toevallig toch in Nederland en kocht het de dag erna. Ik opende er het leesjaar 2026 mee. Het is een soepel lezend verhaal van een tocht naar de binnenlanden van Suriname, in de voetsporen van schrijver en politicus Albert Helman (pseudoniem van Lou Lichtveld), die eind jaren vijftig eenzelfde tocht maakte en waarover hij Het eind van de kaart schreef. Het reisverslag van Merijn de Boer is precies dat: een verslag van de tocht over de Marowijnerivier en andere, tot bijna aan de grens met Brazilië, de (on)gemakken en vooral de (on)hebbelijkheden van de groepsleden. Veel gezeur, maar ook de heerlijke professor en wijn- en operaliefhebber André. Ik heb veel gereisd, en weinig of eigenlijk geen 'must go's' meer, maar zo'n boottocht door de rimboe van Suriname lijkt me wel wat. Maar ja, dan moet je wel met een groep...