Er staat zo'n anderhalve meter boeken uit de Russische Bibliotheek van uitgeverij Van Oorschot in mijn boekenkast, alles gelezen, ik begon er als vroeg-twintiger mee. Maar een van de absolute hoogtepunten uit die Russische literatuur ontbrak nog. Anna Karenina van Leo Tolstoj las ik nog niet eerder en nu in een gebonden, iets goedkopere, maar lekker in de hand liggende heruitgave van de eerste vertaling uit 1965 door Wils Huisman. En ja, het is een verbluffend meesterwerk, een boek dat ik met stijgende verbazing las over zoveel eruditie, verscheidenheid, ironie en wat al niet. Tolstoj tapt uit onnoemelijk veel vaatjes, van alles komt aan bod en wordt door hem als een kenner beschreven: liefde, verloving en huwelijk (en scheiding), het maaien van grote stukken grasland, schilderkunst, paardenrennen, de jacht op snippen, overspel en de reacties door de beau monde daarop et cetera. Tolstoj schotelt je een ongelooflijk veelzijdig en kleurrijk palet situaties voor. Ik kan me geen roman voor de geest halen die zo pulserend, rijk, gevarieerd en allesomvattend is, en tegelijkertijd zo'n eenheid uitstraalt. Ik las het boek thuis voor de houtkachel, op mijn terras in de prille voorjaarszon, tijdens vluchten en waar niet al, maar het boek is zo krachtig dat je het overal kunt lezen. Een grandioze lees-maand. Mijn Russische schoonmaakster zag iedere week hoe ik in het boek vorderde, en besloot het boek opnieuw te gaan lezen - in Rusland lezen ze dit verplicht (en terecht!) zowat op de kleuterschool. De eerste zin van Anna Karenina is wereldberoemd: Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze. Maar de volgende zin is minstens zo krachtig, en gooit je meteen in het verhaal: Alles liep verkeerd in het huis van de familie Oblonski. En voor je het weet ben je ruim 900 pagina's verder. Lezen!
