Boekenweek 2024

Tussen de vorige en deze weblog heb ik de lay-out van de blog gewijzigd. Het bleek (voornamelijk bij mijn weblog over klassieke muziek, zie de link hier rechts) dat de voormalige opmaak niet meer werd ondersteund, en ik steeds moest kloten met html-tags om witregels te fatsoeneren. Meteen ook maar deze Leeslog overgezet naar een nieuwe template. Enfin, door met een volgende leeslog, want ik lig te veel boeken achter. Eind maart las ik in het vliegtuig naar Dresden (zie de klassieke muziek weblog) het boekenweekgeschenk van dit jaar, geschreven door De Chabotten: vader Bart, moeder Yolanda en hun vier zoons Sebastiaan, Maurits, Splinter en Storm. Van zowel Bart Chabot als van enkele van de zoons die ook boeken hebben geschreven had ik nog nooit iets gelezen. En na dit boekenweekgeschenk Gezinsverpakking heb ik ook geen behoefte meer van hen te lezen. Dit is een mislukt boekenweekgeschenk, draaiend om twee onderwerpen: 1. kijk ons eens een aparte leuke bijzondere en geweldige familie zijn, en 2. het levenseinde van hond Bril. Weinig diepgaand alles. Het doodgaan van de hond, beschreven door zoon Splinter, ontroerde me nog een beetje, misschien vooral omdat ik twee oude poezen heb die wellicht ook vroeg of laat een plekje in de tuin gaan krijgen. Het zal niet voor niets zijn dat het boekenweekgeschenk van volgend jaar niet naar een van tevoren uitgekozen schrijver gaat, maar (zoals heel vroeger) een keuze uit inzendingen wordt. De goede schrijvers om een boekenweekgeschenk te laten schrijven waren duidelijk op.

Ingerommeld

Twee jaar geleden las ik kort na elkaar de eerste twee delen van wat een serie van vier zou moeten worden over de Italiaanse dictator Mussolini, geschreven door Antonio Scurati. M. De zoon van de eeuw (zie hier de weblog) en M. De man van de voorzienigheid (hier) beschrijven tezamen de periode 1919-1932 waarin Mussolini aan de macht komt, deze bestendigt en vervolgens een steeds steviger grip op de politiek en de maatschappij neemt. Ik ging na het uitlezen van dat tweede deel ervan uit dat het derde deel de verdere jaren dertig zouden beslaan, maar toen vorig jaar dat derde deel verscheen, bleek het te beginnen in het voorjaar van 1938, en eindigt het twee jaar later, juni 1940. Naar ik heb begrepen komt er geen verder deel meer. M. De laatste dagen van Europa is een uitermate beklemmend geheel, op dezelfde manier opgebouwd als die eerdere delen: gereconstrueerde, dus fictionele stukken over politieke ontwikkelingen, afgewisseld door citaten uit brieven, krantenartikelen, telefoongesprekken etc. die de feitelijke omlijsting van die gereconstrueerde delen vormen. In dit boek is Hitler de leidende figuur in Europa, hij deelt de lakens uit, en Mussolini verdwijnt steeds meer naar het tweede plan. Hij doet echter alsof hij de enige is waarnaar Hitler luistert, maar dat is volledig misplaatst. Het verdrag van München (en de voorbereidingen ervan) van september 1938 neemt een flinke plaats in in het geheel, maar daarna wordt duidelijk dat Mussolini en dus Italië zich als een klein kind aan de hand van Hitler de Tweede Wereldoorlog laat inrommelen, eigenlijk alleen maar om zogenaamd voor vol aangezien te worden. Met vreselijke gevolgen. Scurati gaf onlangs een interessant interview aan NRC Handelsblad, over de langzame maar kennelijk niet te stoppen afbraak van de democratie in Italië en andere Europese landen. l'Histoire se répète? Voor wie artikelen uit de NRC kan openen, zie hier.