Begin

Trouwe lezers van mijn weblog weten dat ik met graagte de serie boeken Faxen aan Ger lees van Nicolien Mizee. Het laatste, zesde deel las ik in het voorjaar, zie hier. Via de link naar het deel ervoor kom je vanzelf bij de eerdere delen; anders via de auteursindex hiernaast. In dat laatste faxboek verschijnt haar debuutroman Voor God en de Sociale Dienst (in de delen ervoor lees je over het schrijfproces), en bij mijn laatste bezoek aan Nederland trof ik het warempel aan in mijn vertrouwde boekhandel aan het Roelof Hartplein in Amsterdam, waarbij ik, voordat ik naar Portugal verhuisde, tien jaar woonde en veel van mijn boeken kocht. Mizees debuut is op dezelfde leest geschoeid als de faxenboeken: het bestaat uit faxen aan Ger (die hier nog anders heet), en bevatten dezelfde van de-hak-op-de-tak-springende vertellingen die alles bij elkaar toch een eenheid vormen. Het is een uitermate vermakelijk boek. Mizee vond in dit debuut meteen haar stijl. Ik heb meermaals geschaterd. Tja, als ze op vrijersvoeten is, en dan moet kiezen tussen lesbisch schaken of stijldansen...

Overdaad

Bij ieder bezoek aan Nederland koop ik boeken, veelal weet ik van tevoren wat ik wil hebben, maar soms ik neem ook extra's mee. De nieuwste roman van Pieter Waterdrinker werd niet heel lovend ontvangen, maar hij is een rasverteller dus ik pakte het boek van de stapel, waarom ook niet? In De rat van Amsterdam (hier de weblog) en Tsjaikovskistraat 40 (hier) was Waterdrinkers verteldrift soms overdone, maar die romans zijn desondanks geslaagd. Het eerder dit jaar verschenen Céline stroomt eveneens over van verteldrift, maar nu werkt dit averechts. Waterdrinker presenteert meerdere, met elkaar samenhangende verhaallijnen: het hier en nu in Parijs, de rol van de ik-figuur als soldaat aan Russische zijde in de oorlog in Oekraïne en de uitgangssituatie waarin de ik-figuur wordt gerekruteerd om in Rusland, ondanks de economische boycot, zakelijke belangen te behartigen. Waterdrinker stort zoveel motieven over je uit dat je het spoor bijster raakt, en verlangt naar de uiteindelijke rode draad, de alles verbindende sleutel. En tja, die synthese blijft helaas uit. Eerdere boeken van Waterdrinker las ik pageturnend uit, Céline kostte me te veel moeite. Het leest als een eerste versie van een manuscript waar vervolgens nog flink aan geschaafd moet worden om het een goede roman te laten zijn.

Moeilijk (2)

Dierbaren die mij boeken cadeau doen: hoe onweerstaanbaar. Maar ook: o jee, stel dat ik er niks aan vind. Bij dierbaren kun je dat ook gewoon melden, daar zijn het dierbaren voor. Zo nodig was het niet met dit cadeau (ze gaf me ook het heerlijke boek van Barbara Trapido, zie hier), maar de Verzamelde verhalen van de Oostenrijkse Ingeborg Bachmann bleken moeilijk toegankelijk. Bachmann (1926-1973) was vooral dichteres, maar schreef daarnaast ook verhalen, die door uitgeverij koppernik werkelijk prachtig is uitgegeven in de vertaling van Paul Beers. Bachmann schreef verhalen die me deden denken aan die van Clarice Lispector (zie hier), haar nagenoeg volledig Braziliaanse tijdgenote - ze hebben elkaar waarschijnlijk niet gekend, maar zouden zeker grote verwantschap hebben gevoeld. Zowel Lispector als Bachmann schreven korte verhalen die ongrijpbaar zijn, die (in ieder geval mij) doen denken dat je het niet begrijpt, dat je ondanks al je leeservaring nog niet genoeg gelezen hebt om alles te begrijpen. Maar die tegelijkertijd ook aantrekkingskracht hebben, die proberen een tijdgeest te verwoorden waar je zelf geen verbintenis mee hebt. Enfin, een moeilijk boek, maar ook: een cadeau met een gouden randje.