Fax5

Eerder dit jaar las ik het vierde deel van de Faxen aan Ger van Nicolien Mizee (zie hier de weblog), en nu deel 5: Een licht bewoond eiland. Wederom een verrukkelijk boek vol geneuzel, Mizee geeft het gewone dagelijkse leven en al zijn beslommeringen bijzonder aanstekelijk weer. Pas in het volgende zesde deel verschijnt haar debuutroman, in dit vijfde deel wel al veel over de voorbereidingen daarop. Maar zoals gezegd vooral dagelijks leven. Haar ouders blijven een bron van gedoe (en heerlijke beschrijvingen daarover), en reisjes naar Londen en Frankrijk zijn ook zeer grappig. Mizee herinnert zich dat ze eens met een andere bezoekster in het vakantielogement samen de afwas deed, en zij adviseerde die ander (die de vaat afdroogde) om niet steeds het bord te pakken dat zij net had afgewassen, maar juist eentje die al eerder in het afdruiprek was gezet - dan zou de theedoek niet zo snel te nat worden. Waarop die ander zegt: Ik moet natuurlijk helemaal niks. Het leukst is haar nichtje Bio van een jaar of zeven. Die is nog meer eigenzinnig en wereldvreemd dan Mizee. Laatst moest ze in haar schoolschrift woorden met een 'ei' opschrijven. 'Gezeik' schreef ze. Deel zes is ook al uit, en die komt spoedig uit Nederland deze kant op.

Zeeslag

Vier jaar na Grand Hotel Europa, bepaald geen tussendoortje in zijn oeuvre (hier de weblog), kwam Ilja Leonard Pfeijffer met een nóg ambitieuzere roman waaraan een enorme bronnenstudie aan vooraf is gegaan die meer tijd in beslag moet hebben genomen dan het schrijven van dit bijna 800 pagina's lange verhaal (exclusief bijna 200 pagina's nawerk). Alkibiades is een historische roman van de zuiverste soort: historisch omdat Alkibiades daadwerkelijk heeft geleefd en waarover heel veel bronnen van tijdgenoten bestaan, en een roman omdat Pfeijffer er ook fictie aan heeft toegevoegd. Per hoofdstuk wordt alles nauwkeurig verantwoord; het boek heeft daardoor tegelijkertijd een wetenschappelijk karakter. Maar bovenal is het een verhaal dat niet alleen leest als een trein, maar ook een boodschap voor het heden in zich draagt. Alkibiades leefde van ongeveer 450 tot 404 voor Christus en was een Athener in hart en nieren. Een mooie jongen, liefje van de filosoof Sokrates, en uiteindelijk belangrijk politicus, strateeg en veldheer. Tijdens zijn leven woedde de grote Peloponnesische oorlog tussen Athene en Sparta (431-404 v.Chr.) die zowel op land maar vooral ook op zee werd uitgevochten. Sparta was sterker op land, Athene op zee. Alkibiades leidde meerdere zeeslagen, maar werd door eigen Atheense politieke twisten verbannen en zelfs ter dood veroordeeld. Hij vindt een tijdje onderdak bij de vijand Sparta, en ook bij de Perzen, die het grootste deel van het huidige Turkije in hun macht hadden. Enfin, dit boek is enerzijds een heuse schelmen- en avonturenroman, en daarnaast een politiek-filosofische roman over de strijd tussen de democratie van Athene, de Spartaanse dictatuur en de monarchie van Perzië. Je waant jezelf in deze roman vol barokke volzinnen volledig in het antieke Griekenland, zeker ook omdat het verhaal als een soort verantwoording voor zijn daden door Alkibiades zelf wordt verteld. Het is een boek dat moeilijk valt weg te leggen. Nog niet overtuigd? Bekijk dan sowieso het interview met Pfeijffer in Buitenhof, zeer de moeite waard. Hier!