Eerder dit jaar las ik het vierde deel van de Faxen aan Ger van Nicolien Mizee (zie hier de weblog), en nu deel 5: Een licht bewoond eiland. Wederom een verrukkelijk boek vol geneuzel, Mizee geeft het gewone dagelijkse leven en al zijn beslommeringen bijzonder aanstekelijk weer. Pas in het volgende zesde deel verschijnt haar debuutroman, in dit vijfde deel wel al veel over de voorbereidingen daarop. Maar zoals gezegd vooral dagelijks leven. Haar ouders blijven een bron van gedoe (en heerlijke beschrijvingen daarover), en reisjes naar Londen en Frankrijk zijn ook zeer grappig. Mizee herinnert zich dat ze eens met een andere bezoekster in het vakantielogement samen de afwas deed, en zij adviseerde die ander (die de vaat afdroogde) om niet steeds het bord te pakken dat zij net had afgewassen, maar juist eentje die al eerder in het afdruiprek was gezet - dan zou de theedoek niet zo snel te nat worden. Waarop die ander zegt: Ik moet natuurlijk helemaal niks. Het leukst is haar nichtje Bio van een jaar of zeven. Die is nog meer eigenzinnig en wereldvreemd dan Mizee. Laatst moest ze in haar schoolschrift woorden met een 'ei' opschrijven. 'Gezeik' schreef ze. Deel zes is ook al uit, en die komt spoedig uit Nederland deze kant op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten