Vos

Ruim anderhalf jaar geleden las ik De Reynaert, het prachtige boek van Frits van Oostrom over dit middeleeuwse meesterwerk (zie hier). Daarin noemde hij heel kort de roman Willem die Madoc maakte uit 2021 van Nico Dros, en dat deed me eraan herinneren dat ik die roman, die bij verschijnen goede recensies kreeg, zeker wilde lezen. De titel Willem die Madoc maakte is ook de eerste regel van de Reynaert, een regel waar wetenschappers zich al tijden op stukbijten. Bij een van mijn bezoeken aan Nederland kocht ik het boek en las het nu. Het is een geweldige roman, een verademing na het nietszeggende gemiereneuk op de vierkante millimeter van Emma Doude van Troostwijk dat ik hiervoor las. Zie hieronder of hier. Over prijs-kwaliteitverhouding gesproken: dat boekje van Doude van Troostwijk van 169 bladzijden met vooral veel wit kostte € 21,-; voor deze roman van Nico Dros van bijna 600 bladzijden betaalde ik € 17,50 (ik koop bijna alle boeken, ook deze, nieuw). Het is sowieso veel voordeliger om boeken pas na enkele jaren na verschijning te kopen; en als je je beperkt tot de meesterwerken uit de wereldliteratuur ben je helemaal spekkoper. Maar goed, soms wil je gewoon 'de nieuwste van' lezen. Dit allemaal terzijde. Willem die Madoc maakte is een heerlijke pageturner met een verhaal binnen een verhaal. Het binnenste verhaal vormt zo'n 90% van het geheel en biedt een middeleeuws avonturenverhaal vol verscheidenheid en plotwendingen. De hoofdpersoon moet noodgedwongen steeds van naam wisselen, en noemt zichzelf ook Madoc, een geheel vrijblijvende en niet-wetenschappelijke verdichting door Nico Dros. Maar in romans mag alles, en als het de basis vormt voor een lekker avonturenverhaal vol dertiende-eeuws couleur locale, dat bovendien bijzonder goed geschreven is - de schrijfstijl van Dros is bijna verslavend - dan mag duidelijk zijn dat ik dit boek in ruim een week las. Schrijvers die verhalen vertellen, hoe verrukkelijk is dat toch!

Wit

Aangeraden voor een vriendin, en ook allerwegen juichend onthaald door de recensenten van kranten en literaire websites. Emma Doude van Troostwijk schreef haar debuutroman Mensen van de dag in het Frans, de taal waarin ze is opgevoed, ook al stamt ze uit een Nederlandse familie. Ik heb me behoorlijk geërgerd aan dit boekje. 169 pagina's met hoofdzakelijk wit. Fragmenten uit een familiesamenzijn van drie generaties, waarbij opa, vader en broer predikant zijn. Wat is dat toch met Nederlandse schrijfsters die in hun debuut de protestantse kerk een rol laten spelen. Franca Treur (Dorsvloer vol confetti, hier), Marieke Lucas Rijneveld (De avond is ongemak, hier) en nu weer. En alles de hemel ingeprezen, want wát betekenisvol alles... Mensen van de dag wordt geprezen om het minimale, waar ieder woord kennelijk veel diepgang bezit. Nou, ik zie er niks anders in dan een verzameling huiselijke tafereeltjes, waar weinig betekenis aan wordt toegekend. Op een gegeven moment loopt broer weg, blijft een poosje onvindbaar en komt dan weer terug. Dat is dan alles, geen verklaring of betekenis daaraan gegeven. Er komen af en toe wat losse zinnetjes in het Frans voor, en dat wordt dan geroemd als tweetaligheid die bijdraagt aan de muzikaliteit van het proza van de schrijfster. En dat vele wit: als je alle hoofdstukjes achter elkaar zou plakken met een witregel ertussen, blijft er een boekje van hooguit 80 pagina's over. Geef mij maar een lekker en-toen-en-toen-verhaal (mag best complex) in plaats van die quasi-diepzinnige familie-navelstaarderij.

Jury

In Nederland hebben we geen jury bij rechtszaken, terwijl die in de Verenigde Staten heel belangrijk is in het beoordelen of een verdachte schuldig wordt bevonden of niet. Afgelopen twee jaar las ik twee eerdere thrillers van Steve Cavanagh (zie hier en hier) en deze derde Dertien, bovendien het dertiende boek dat ik dit jaar las, is een echte rechtbankthriller. Een bekende tv-persoonlijkheid wordt verdacht van de moord op zijn echtgenote en alles wijst erop dat hij ook de dader is. Uiteindelijk wordt het advocaat Eddy Flynn, die ook in de vorige thrillers de handelende figuur is, duidelijk dat de dader iemand anders moet zijn. En dat deze in de jury zit... Rechtlijnig, spannend verhaal dat leest als een trein.

Meer Japan

Ik luister regelmatig naar de podcast van Maarten van Rossem en een poos geleden beval hij een boek aan dat alleen al door de titel intrigeerde. Het geluid van vallende sneeuw. Herinnering aan Japan uit 2006 is een soort van reisverslag van Jannie Regnerus. Als kunstenaar won ze een beurs om een jaar in Japan te wonen en te werken en in dit boek doet ze daar verslag van. Ik weet weinig van Japan maar voor wie een eerste inkijk wil krijgen in dit mysterieuze land is dit boek een mooi begin. Enerzijds is er de afstandelijke harde cultuur van werken en efficiëntie, anderzijds de ontelbare ongeschreven regels in het menselijk verkeer en dat mystieke shintoïsme waarin zowat ieder verschijnsel als godheid wordt vereerd. Mooie titel van een klein maar fijn boek.