Ruim anderhalf jaar geleden las ik De Reynaert, het prachtige boek van Frits van Oostrom over dit middeleeuwse meesterwerk (zie hier). Daarin noemde hij heel kort de roman Willem die Madoc maakte uit 2021 van Nico Dros, en dat deed me eraan herinneren dat ik die roman, die bij verschijnen goede recensies kreeg, zeker wilde lezen. De titel Willem die Madoc maakte is ook de eerste regel van de Reynaert, een regel waar wetenschappers zich al tijden op stukbijten. Bij een van mijn bezoeken aan Nederland kocht ik het boek en las het nu. Het is een geweldige roman, een verademing na het nietszeggende gemiereneuk op de vierkante millimeter van Emma Doude van Troostwijk dat ik hiervoor las. Zie hieronder of hier. Over prijs-kwaliteitverhouding gesproken: dat boekje van Doude van Troostwijk van 169 bladzijden met vooral veel wit kostte € 21,-; voor deze roman van Nico Dros van bijna 600 bladzijden betaalde ik € 17,50 (ik koop bijna alle boeken, ook deze, nieuw). Het is sowieso veel voordeliger om boeken pas na enkele jaren na verschijning te kopen; en als je je beperkt tot de meesterwerken uit de wereldliteratuur ben je helemaal spekkoper. Maar goed, soms wil je gewoon 'de nieuwste van' lezen. Dit allemaal terzijde. Willem die Madoc maakte is een heerlijke pageturner met een verhaal binnen een verhaal. Het binnenste verhaal vormt zo'n 90% van het geheel en biedt een middeleeuws avonturenverhaal vol verscheidenheid en plotwendingen. De hoofdpersoon moet noodgedwongen steeds van naam wisselen, en noemt zichzelf ook Madoc, een geheel vrijblijvende en niet-wetenschappelijke verdichting door Nico Dros. Maar in romans mag alles, en als het de basis vormt voor een lekker avonturenverhaal vol dertiende-eeuws couleur locale, dat bovendien bijzonder goed geschreven is - de schrijfstijl van Dros is bijna verslavend - dan mag duidelijk zijn dat ik dit boek in ruim een week las. Schrijvers die verhalen vertellen, hoe verrukkelijk is dat toch!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten