Ik had nog niet eerder van Judith Fanto gehoord, maar een vriendin raadde me aan haar tweede, in 2025 verschenen, roman Narcis te lezen. Diezelfde vriendin beval mij eerder dit jaar Waak over haar van Jean-Baptiste Andrea te lezen en dat bleek een schot in de roos (zie hier de weblog), dus deze nieuwe aanbeveling volgde ik graag op. En Narcis is wederom een boek dat ik niet had willen missen. De Nederlandse ik-figuur (Nederlandse moeder, Oostenrijkse vader) wordt halverwege de Eerste Wereldoorlog op negenjarige leeftijd wees, en wordt door een Oostenrijkse tante naar Wenen gehaald. Hij doorloopt er de middelbare school, gaat studeren en krijgt er vrienden. En om dat groepje van zes vrienden draait het verhaal. Jongelui van verschillende pluimage, maar een hecht gezelschap dat met elkaar discussieert, meerdaagse uitstapjes naar de bergen maakt et cetera. Als dan vanaf begin jaren dertig het nationaal-socialisme ook Oostenrijk aandoet, wordt de vriendschap zwaar op de proef gesteld. Op zich een bekende thematiek (vriendschap die door grote maatschappelijke ontwikkelingen wankelt), maar Fanto beschrijft alles in een bijzonder fraai geschreven stijl, ze legt haar personages mooie inzichten in de mond en ze laat de tijd - het verhaal omvat alles bij elkaar zo'n veertig jaar - in kalme stappen voortgaan. En ze schuwt dramatische plotwendingen niet, maar zodanig dat die passen in het geheel. Ik was verrast door dit sterke boek, een aanwinst voor de Nederlandse literatuur. Haar debuutroman Viktor verscheen in 2020; ik heb het inmiddels in huis en dat ga ik binnenkort zeker ook lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten