Ook deze roman van Gerard Koolschijn werd me – subtiel dwingend – aangeraden. Ik kocht het anderhalf jaar geleden en las het nu. Ik kende Koolschijn niet, maar hij is vooral classicus en vertaler van Griekse filosofen etc. Zo oud als de tijd heeft twee verhaallijnen: de tegenwoordige tijd waarin de ik-figuur de geboorte van zijn kind beschrijft: eenvoudige warme huiselijkheid, en daarna het opgroeien van dochterlief, met wie het jonge gezin stoere wandelvakanties in ruige berggebieden maakt. Daarna een tweede verhaallijn, spelend in het antieke Griekenland waarin Klytaimestra, de vrouw van Agamemnon, aan het woord is. Haar naam wordt in de roman niet genoemd, maar wel in de achterplattekst – kennelijk vond de uitgeverij het nodig de lezer dat houvast te bieden. Klytaimestra ken ik als de wrede moeder van Elektra uit het stuk van Sofokles (zie hier de weblog) en uit de fasten your seatbelt-opera van Richard Strauss (zie hier voor de laatste keer dat ik deze opera zag/hoorde), maar hier is ze innemend, wordt ze uitgehuwelijkt en laat haar man haar kinderen offeren. Oorlog, moord en doodslag zijn aan de orde van de dag. Aan het einde van de roman blikt de ik-figuur van het heden met weemoed en donker gemoed terug op het leven. Het zijn twee ogenschijnlijk onverenigbare verhaallijnen en in recensies worden die ook niet verhelderd, maar eigenlijk vind ik dat niet zo belangrijk. Zo oud als de tijd is gewoon erg mooi geschreven, en biedt inkijk in twee totaal verschillende werelden, waarvan – althans bij mij – de logische verbinding onduidelijk blijft, maar die samen toch lijken te passen. Het zijn de schrijfstijl en de inzichten van Koolschijn die dit zo'n mooie roman maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten