Ik las al meerdere boeken van de Turkse schrijfster Elif Shafak, die overigens in het Engels schrijft, en iedere keer erg origineel en goed. Haar laatste roman over Cyprus las ik tweeënhalf jaar geleden, zie hier. Nu haar nieuwste roman Er stromen rivieren in de lucht en ik durf wel te stellen dat het haar meest ambitieuze en veelomvattende is tot nu toe. Het is een boek om jezelf in te verliezen: drie verhaallijnen spelend halverwege negentiende eeuw en in 2014 en 2018, op verschillende plekken, en uiteindelijk in elkaar grijpend. Fictie, historie en verdichting, alles gaat door elkaar - en Shafak geeft er in een nawoord rekenschap van. Plaatsen van handeling zijn Londen en Irak. In de negentiende eeuw ontcijfert een intelligente jongen uit de Londense sloppen de teksten op kleitabletten uit het gebied bij de Tigris, en gaat er ook naartoe. En in 2014 wordt een meisje uit een religieuze minderheidsgroep door de ISIS-terroristen uitgehuwelijkt, maar daar is opeens de Engelse vrouw in 2018 die een wetenschappelijk onderzoek doet naar water en een beslissende rol in het leven van het meisje speelt. Het klinkt allemaal uiterst geconstrueerd, maar Shafak presenteert alles zodanig dat je ademloos geboeid bent. En ondertussen doorspekt ze haar verhalen met romantiek en een enorme feitenkennis. Voor wie nog nooit iets van haar las: nu doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten