De tijd vliegt. In mijn herinnering was het korter geleden dat ik voor het laatst een deeltje uit mijn 24-delige volledige verzameling Kronkels van Simon Carmiggelt las, maar het is alweer ruim vier jaar geleden. Zie hier. In die weblog links naar eerdere gelezen boeken van Carmiggelt. Ik las dit laatste deel op weg naar en in Sri Lanka, eind 2019, begin 2020. Daar besloot ik definitief om in Portugal te gaan wonen, wat een jaar later gebeurde. Dit terzijde. Morgen zien we wel weer & Je blijft lachen biedt tegen de tachtig Kronkels die Carmiggelt in 1967 en 1968 voor Het Parool schreef. Toen ik vlak voordat ik aan deze weblog begon het boek opensloeg en zomaar een halve pagina las, moest ik weer enorm schateren. Wat kon Carmiggelt toch vreselijk grappig schrijven. Maar soms spat ook de weemoedigheid van de pagina's, wanneer hij verhaalt over treurige cafébezoekers en andere figuren voor wie het leven te vermoeiend is. Maar bovenal: wat was hij een groot stilist. Nog veel ongelezen delen uit die verzameling om zomaar een greep uit te doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten